Athyrium anisopterum Christ, Bull. ชื่อ anisopterum มาจากคำว่า anis + o + pterum (anis = unequal, o คำเชื่อม และ pterum = feather, wing)

เฟินชนิดนี้เป็นเฟินดินขนาดกลาง มีใบสวยงาม ตรงที่ผิวใบเป็นสีเขียวเหลือบน้ำเงิน ในธรรมชาติอาศัยอยู่้บริเวณที่มีร่มเงา และดินมีอินทรีย์วัตถุสะสมมาก ในป่าดิบเขา ชุ่มชื้นสูงตลอดปี ที่ระดับความสูง 1800 ม. MSL.

ลักษณะต้นทั่วไป เหง้าสั้น ตั้งหรือเอนนอน มีเกล็ดปกคลุม เกล็ดที่เหง้า รูปลิ่มแคบ ขนาด 8:1 มม. ขอบเรียบ ปลายเกล็ดเป็นหาง

ก้านใบ ยาวได้ถึง 12 ซม. สีฟาง และมีเกล็ดสีเข้มปกคลุมบริเวณโคน
ใบ รูปขอบขนานอย่างแคบ ปลายสอบแหลม ถึงเรียวแหลม ขนาดใบ 20 : 6 ซม. ใบประกอบขนนก-ใบย่อยหยักแบบใบประกอบ
ใบย่อย ขนาด 35:1.2 มม. มีก้านใบย่อย ใบรูปขอบขนาน-รูปกึ่งสามเหลี่ยม ปลายมนถึงแหลม ใบย่อยคู่ล่างแผ่กางหรือชี้ลงล่าง
ที่โคนใบย่อย 2 ฝั่งขนาดไม่เท่ากัน หรือรูปร่างต่างกัน คืิอ ฝั่งบนเป็นติ่งหู ฝั่งล่างเป็นรูปลิ่ม หรือลดขนาด
ที่ขอบของใบย่อย หยักแบบใบประกอบขนนก หยักเฉียงไปข้างหน้า ลึก เกือบถึงแกนกลาง ปลายของหยักมน หรือแหลมเป็นซี่ฟัน
เนื้อใบบางเหมือนกระดาษ มีเกล็ดเล็กน้อย ที่แกนหลักกลางใบ และแกนกลางใบย่อย ใบสีเขียวเข้มและเหลือบน้ำเงินหากอยู่ในสภาพชุ่มชื้นพอ

กลุ่มอับสปอร์ กลม ใหญ่ มีเยื่อห้มอินดูเซียรูปกลม ถึง ขอบขนาน เปิดยกขึ้น กว้างได้มากกว่า 1 มม. หยักมน หรือแหว่งที่ขอบ

เฟินชนิดนี้ กระจายพันธุ์ ตั้งแต่แถบหิมาลัยลงมาถึงศรีลังกา กว้างไปถึงพม่า และจีนตอนใต้ ลงมาถึงมาเลเซีย อินโดนีเซีย บอร์เนียว และลูซอน
เฟินชนิดนี้ มีลักษณะคล้ายคลึงมากกับ A. macrocarpon

Athyrium boryana (Wild.) Tagawa
ชื่อพ้อง : Deparia boryana (Wild.) M. Kato.

เฟินชนิดนี้ เป็นเฟินดินมักอยู่ตามพื้นทรายริมลำธารที่มีร่มเงา ที่ระดับความสูง 1000-1400 ม. MSL ลักษณะต้นทั่วไป เหง้าอ้วน กึ่งตั้งหรือล้มเอน สูงได้ถึง 25 ซม. ปกคลุมด้วย intricate roots ใบออกแน่นบริเวณยอดเเหง้า มีเกล็ดปกคลุม เกล็ดที่เหง้า รูปหอกอย่างแคบ ปลายค่อยๆ สอบเรียวสู่ปลาย เป็นหางยาว สีน้ำตาลสีเดียว ขอบเรียบ ขนาด 13:1.5 มม. ก้านใบ สีฟางอ่อน ยาวได้ถึง 40 ซม. มีเกล็ด

ใบ เป็นใยประกอบขนนก 3 ชั้น ขนาด 120 ซม ทั้งด้านกว้างและด้านยาว
ใบย่อยมีได้มากถึง 10 คู่ ใบย่อยใหญ่สุดมีก้าน ใบย่อยรูปขอบขนานแกมรูปหอก ขนาด 60:20 ซม.
ใบย่อยชั้นในบนใบย่อยใหญ่ขอบหยักเป็นซี่ฟัน รูปสามเหลี่ยมแคบ กว้างสุดที่ส่วนโคนเป็นรูปตัดหรือมนกลม ปลายแหลมยาว ขนาด 10:3.5 มม.
ส่วนปลายใบ เชื่อมติดกันเป็นครีบข้างแกนใบย่อย รูปขอบขนาน ปลายมน ขนาด 15:7 มม. หยักลึกถึง 1/3 หยักเฉียงขอบเรียบ
เนื้อใบบางเหมือนกระดาษ มีขนหยายที่บริเวณก้านใบ แกนกลางใบย่อย และมีหนามแหลมออกจากเส้นใบ ยาว 0.5-1 มม.
เส้นใบแตกสาขาแบบขนนกปลายอิสระ

กลุ่มอับสปอร์ รูปกลม costular เยื่ออินดูเซีย เล็กและ fugaceous

Athyrium japonica (Thunb.) Copel.
ชื่อพ้อง : Deparia japonica (Thunb.) M. Kato.

เฟินชนิดเป็นเฟินดิน อาศัยอยู่พื้นดินที่ี่เป็นดินโคลนและหิน ตามริมลำธาร ที่ระดับความสูง 600-800 ม. MSL.

ลักษณะต้นทั่วไป เหง้าผอม เลื้อย ขนาดเส้นผ่าศูนย์กลาง 2-3 ม.ม. มีเกล็ดปกคลุม เกล็ดมีรูปร่างผอมเรียวจากโคนเล็กลงสู่ปลาย เป็นหางแหลม สีน้ำตาลสีเดียว

ก้านใบ ยาวได้ถึง 25 ซม. สีฟางอ่อนถึงเข้ม ส่วนบนของก้านมีขนปกคลุม
ใบ เป็นใบประกอบขนนก ขอบของใบย่อยเป็นหยักลึกเหมือนใบประกอบ ใบรูปขอบขนานถึงขอบขนานแกมกึ่งสามเหลี่ยม ปลายเรียวแหลม โคนใบกว้างสุด หรือมีบ้างที่เล็กกว่าเล็กน้อย ขนาด 25: 15 ซม. แกนหลักกลางใบมีขนประปราย ด้านหน้าเป็นร่อง

ใบย่อยมีได้ถึง 10 คู่หรืออาจมากกว่า กึ่งฟันเลื่อย รูปหอก ปลายมนกลมถึงแหลม โคนมนกลมถึงตัดตรง ขอบหยักลึกเกือบครึ่งของระยะถึงแกนกลางใบย่อย ขนาด 12 : 1.2-3 ซม. กว้างสุดบริเณกลางหรือ 1/3 จากโคน ส่วนหยักที่ขอบ รูปขอบขนานถึงรูปกึ่งสี่เหลี่ยม ปลายในกลม ขอบหยักซี่ฟัน 5-15:3.5-7.5 มม.
เนื้อใบบาง สีเขียวถึงเขียวเข้ม ด้านล่างสีซีดกว่า เส้นใบเป็นสาขาแบบขนนก 4-7 คู่บนส่วนหยัก ปลายเส้นใบอิสระ หรือแตกสาขา เส้นใบยาวถึงริมขอบของหยัก มีขนประปราย

กลุ่มสปอร์ ตลอดปลายเส้นใบ ยาวราว 2 มม. มีเยื่อหุ้มอินดูเซีย รูปโค้ง attached at posterior end.

กระจายพันธุ์อยู่ในเขตร้อนของเอเชียตอนเหนือ เกลาหลี ญี่ปุ่น ในไทย พบที่ ดอยหลวงเชียงดาว จ. เชียงใหม่

Athyrium niponicum cv. 'Pictum'
ชื่อพ้อง : A. goeringgianum cv. pictum
ชื่ออื่น : เฟินก้านแดงญี่ปุ่น

เฟินก้านแดงญี่ปุ่น เป็นเฟินพุ่มเล็ก ใบแน่น ก้านใบหลักและก้านใบย่อยสีแดงเข้ม ใบย่อยสีเขียวมีแถบสีเทา ใบยาวได้ถึง 2 ฟุต นิยมปลูกเป็นไม้ประดับสวน ชอบดินร่วนเป็นกรดอ่อนๆ ต้องการแสงแดดรำไร ความชุ่มชื้นสูง ในหน้าแล้ง สภาพอากาศแห้งแล้ง มักทิ้งใบและพักตัวอยู่นาน