Platycerium willinckii (T.Moore) Hennipman & M.C.Roos
ชื่อพ้อง : P. sumbawense
ชื่อสามัญ : Silver Staghorn, Java Staghorn
ชื่ออื่น : วิลลิงกิไอ, ชายผ้าสีดา-อินโดนีเซีย, สายม่านบุษบา
 P. willinckii [ Image : Blue Jay@BKK] |
P. willinckii มีถิ่นกำเนิดธรรมชาติในหมู่เกาะชวา-อินโดนีเซีย หมู่เกาะซันดา นิวกีวนี ออสเตเลีย ในบริเวณป่าดงดิบที่มีฝนฃุก เกาะอาศัยอยู่บนต้นไม้สูง ตั้งแต่ระดับ 6 - 18 ม. มีลมพัด อากาศถ่ายเทสะดวก และได้รับแสงแดดรำไร ที่กรองผ่านเรือนพุ่มของไม้ใหญ่ | |
P. willinckii เดิมเคยถูกจัดให้เป็นสายพันธุ์ย่อยของ
P. bifurcatum และใช้ชื่อว่า P. bifurcatum
cv. Willinckii สังเกตลีลาของ P. willinckii เทียบกับ ชายผ้าสีดา-สายม่าน P. coronarium ของบ้านเรา แม้จะดูแตกต่างกันอย่างเห็นได้ชัด แต่ก็มีอยู่หลายส่วนที่คล้ายคลึงกัน เช่น ใบกาบชูตั้งขึ้นเป็นตะกร้า และใบชายผ้าเป็นสาย ทิ้งชายลงมาและแตกเป็นแฉกหลายชั้น เหมือนกัน ถ้างั้น หากจะเรียก P. willinkcii ว่า ชายผ้าสีดา สายม่านบุษบา (ตัวละครในบทพระราชนิพนธ์ เรื่อง อิเหนา) ก็น่าจะเท่ห์ดีไม่น้อย |
|
|
| ลักษณะทั่วไป : เป็นเฟินขนาดกลาง ทั้งต้นสีเขียวอมเหลืองถึงเขียวเทา ใบหนาเหมือนแผ่นหนัง มีขน(รูปดาว)สีขาวปกคลุมทั่ว แตกหน่อจากปลายราก เจริญจากด้านข้างของใบกาบและเจริญเติบโตอยู่รวมกันเป็นกลุ่มก้อนใหญ่ |
||
 |
ใบกาบ sterlie frond : เจริญเติบโตตั้งชูขึ้นเป็นตะกร้า มีขนรูปดาวปกคลุมกระจายทั่ว |
|
มีขนาดกว้างและสูงราว 25 ซ.ม. ปกติเจริญเติบโตในทางสูงมากกว่าขยายทางกว้าง ขอบด้านบน หยักหรือแฉกลึก โคนแฉกสอบแคบเข้า บานออกสู่ปลาย ส่วนปลายของแฉกมนกลม เมื่อต้นยังเล็กส่วนมากปลายสอบแหลม แต่เมื่อต้นโต โคนแฉกคอด ปลายแฉกสอบแหลมถึงบานออกปลายมน และสามารถมองเห็นลายเส้นใบละเอียดได้ชัดเจน และยิ่งในสภาพแวดล้อมที่เหมาะสม ใบกาบสามารถเจริญเติบโตได้สูงได้ถึง 60 ซ.ม. |
 Densely covered with white stellate hair on surgace of fertile fronds |
|
ในช่วงหน้าแล้งหรืออากาศเย็น ใบกาบมักแห้งเป็นสีน้ำตาล
และออกใบกาบได้บ่อยในช่วงหน้าฝน |
||
 |
ใบชายผ้า fertile frond : เป็นแถบยาว ทิ้งชายห้อยโค้งลง ปลายแยกเป็นแฉกได้หลายชั้น ส่วนปลายสุดแฉกลึก แต่ละแฉกผอมเรียวยาว | |
ผิวใบทั้งด้านหน้าและหลังมีขนรูปดาวปกคลุมทั่ว ด้านหลังมีขนกปกคลุมแน่นกว่า แผ่นใบเนื้อหนา ดูมีน้ำหนักมาก ความยาวและความกว้างของใบชายผ้าขึ้นกับสภาพแวดล้อม ในกรณีที่แสงน้อย ใบชายผ้าจะยาวและแคบมากกว่าในที่แสงมาก และในที่ที่มีความชื้นสูงกว่า ใบชายผ้าจะยาวได้มากกว่่า |
 |
|
| การปลูกเลี้ยง : หลักการปลูกเลี้ยง เลี้ยงแบบชายผ้าสีดาชนิดอื่นทั่วไป คือ ต้องการแสงแดดรำไร - มาก การให้น้ำ ควรให้น้ำพอมีความชื้่น และปลูกเลี้ยงในที่ที่มีสภาพแวดล้อมที่ชุ่มชื้นดี ให้ปุ๋ยเพียงเดือนละครั้งก็เพียงพอ | ||
 Sporeling 4" |
เพียงแต่ต้องทราบด้วยว่า หากอากาศแห้งแล้ง หรืออากาศเย็นอุณห๓ูมิต่ำ ชายผ้าสีดาชนิดนี้จะพักตัว ใบกาบจะแห้งเหี่ยว ไม่แตกใบใหม่ ซึ่งอาจทำให้นึกว่า มันอาจจะกำลังจะตาย แต่เมื่อฤดูฝนใหม่มา มันจะเริ่มเจริญเติบโตต่อไป การขยายพันธุ์ : เพาะสปอร์ หรือแยกต้นใหม่ที่โตจากหน่อปลายราก P. willinckii หากปลูกเลี้ยงวนสภาพที่ได้รับความชุ่มชื้นดีเพียงพอ จะแตกหน่อใหม่จำนวนมาก ผู้ปลูกเลี้ยงทั่วไป จึงนิยมขยายพันธุ์ด้วยวิธีการแยกหน่อปลูกมากกว่าการเพาะต้นใหม่จากสปอร์ |
|
 P. willinckii cv. Mt. Lewis [ Image : Val Slater, Adelaid, South Asutralia] |
P. willinckii cv. Mt. Lewis เป็นสายพันธุ์หนึ่งของ P. willinckii ตั้งชื่อตามสถานที่พบครั้งแรก คือบนยอดเขา Mt. Lewis ที่เมือง Atherton ทางตอนเหนือของ Queensland สายพันธุ์นี้ สังเกตุได้ลักษณะเด่นชัดได้ง่ายที่ใบชายผ้า fertile fronds ด้านหลังใบมีเส้นใบนูนเด่น เห็นได้ชัดเจน ใบชายผ้าแคบและยาว สามารถยาวได้ถึง 150 ซ.ม. Mt. Lewis บางต้นที่พบในะรรมาชาติ อาจมีใบชายผ้าเป็นแผ่นกว้าง แต่มีจำนวนไม่มากนัก
|
|| Back