เฟินชนิดนั้ ี มักพบเกาะอยู่ตามก้อนหิน หรือเกาะข้างโคนต้นไม้ ใกล้ลำธาร ในป่าดิบ ไม่ทึบแน่นมาก และมีฝนชุก

ลักษณะทั่วไป ลำต้นเป็นเหง้าเลื้อยยาว เหง้าขนาด dia. 2 มม. ปกคลุมแน่นด้วยขนหรือเกล็ด เกล็ดแผ่นบาง รูปขอบขนานกึ่งสามเหลี่ยมทรงสูง สีน้ำตาลเข้มถึงดำ มีขนาด 8:1 มม. ขอบที่โคนและที่ฐานของเกล็ดเป็นหยักซี่ฟัน ปลายเกล็ดแหลมเหมือนหางยาว
ลักษณะใบ ใบปกติที่ไม่สร้างสปอร์มีก้านใบยาวได้ถึง 12 ซ.ม. ส่วนในใบที่สร้างสปอร์ยาวได้มากกว่า ที่โคนก้านมีเกล็ด แผ่นใบ เป็นใบเดี่ยวปกติ รูปขอบขนานหรือขอบขนานกึ่งรุปหอก ขอบเรียบ ปลายสอบแหลม เป็นรูปลิ่ม แผ่นใบหนาเหมือนแผ่นหนัง เป็นสีเขียวอ่อน มองเห็นลายเส้นใบหลักได้ชัดเจน ส่วนเส้นใบย่อยไม่ชัดเจน เส้นใบดค้งจรดเข้ากันที่ปลายเส้นใบ
ลักษณะอับสปอร์ จัดเรียงตัวอัดแน่นเป็นเส้นยาว อยู่ระหว่างช่องว่างของเส้นใบหลัก ช่องละ 1 แถว เป็นเส้นต่อเนื่อง หรือมีขาดช่วงบ้าง อับสปอร์มอยู่ในเนื้อใบ และปูดนูนขึ้นมาถึงผิวหน้าใบ

เฟินชนิดนี้ ในไทย พบที่ เขากะทะคว่ำ เขาพระไม้ ที่ ตะกั่วป่า พังงา, ที่เขาพงัน สุราษฎร์ฮานี, ทุ่งสง นครศรีธรรมราช, น้ำตกบริพัตร สตูล เบตง ยะลา

การกระจายพันธุ์ของเฟินชนิดนี้ ตั้งแต่ จีนตอนใต้ ลงมาถึงคาบสมุทรแหลมทอง กาะสุมาตรา หมู่เกาะชวา บอร์เนียวและฟิลิปปินส์